Ғибратнама

«Өлім болмаса, өмір қандай жақсы болар еді»

«Ендеше дүние тіршілігі сендерді әсте алдамасын» ("Фатыр", 5).

«Фиқһ бойынша қай деңгейдесіз, Шәфиғи?»

«Адамдарға көркем сөз сөйлеңдер!» ("Бақара", 83).

Сараңдықтан да жаман нәрсе бар ма?

«Менің сый-сияпатымды Алланың өзі береді» ("Юнус", 72).

Күн сайын қанша күнә істеп жатқанымызды кім білсін?!

Бір кісі өз-өзін есепке тартыпты.

Қарғыстың ең жаманы – «Өзің білме, білгеннің тілін алма»

Бір күні түнде ел басқаратын халифа Омар (р.а.) мен Абдуррахман ибн Ауф Мәдина қаласының көшелерімен келе жатып бір үйден дабырлаған дауыстар естіді.

Шикі сарымсақ, жабайы пияз жеп намаз оқуға бола ма?

Ибн Омар (р.а.) риуаят етті: «Пайғамбарымыз (с.ғ.с.) Хайбар соғысы болып жатқан күндердің бірінде: «Кімде-кім мына сарымсақтан жеген болса, біздің мешітімізге жақындамасын!»,- деп айтқан»,- деді.

Халифа бола тұрса да, оның жалғыз жейдесі бар еді

Омар ибн Абдулазиз ел басқарған халифалығы тұсында бір күні мінбеге шығып халыққа арнап сөз сөйледі.

Нағыз әулиелік – қайнаған халықтың арасында діндарлықты ұстана білу

Ағалы-інілі екі кісі болыпты. Екеуінің де бойында тақуалығы мен қоса әулиелігі де бар екен. Олардың біреуі мына заманда қалада тұрып, көп күнәға батқанша ешкім жоқ далада жүріп күнә атаулыдан алыстау болайын деп тауды мекендеп, мал бағып тіршілігін жалғастырады.

«Тәубемді еске салып тұрсын деп аяқ қиім кимедім»

Бишри Хафи – ірі әулиелердің бірі. Жас кезі еді. Күнәдан бас алмайтын. Күн сайын небір жиіркенішті қылықтардың бірінен соң бірі қайталанатын.

Имам Ахмад ибн Ханбәл (р.а) мен наубайшының хикаясы

Күндердің бір күнінде ғұлама Имам Ахмад ибн Ханбәл (р.а) бір шаһарға сапар шегеді.