Ибн Масғуд: «Кімде-кім бұрынғылар мен кейінгілердің іліміне жетуді қаласа, Құран оқысын (зерттесін)», - деген.

Пайғамбарымыз (с.ғ.с) тек отбасы ішінде ғана емес, барлық адамдарға ерекше ізгілікпен қарайтын.

Фатима (р.а) туылғанда, əзірет Хадиша қызының жүзінен əзірет Мұхаммедтің (саллаллаһу алəйһи уə сəллəм) жүзін көргендей болып, қуанышы қойнына сыймайды.

Бір күні Алла елшісі (с.ғ.с) əзірет Али (р.а) мен Фатиманың (р.а) үйіне барады. Ішке кірсе, екеуі күліп отыр екен.

Əрбір некенің өзіндік берекесі бар. Əсіресе бұл неке Алла елшісі (с.ғ.с) ең жақсы көретін екі адамның некесі болса, онда сауабы да, марапаты да көп болмақ.

Мұхаммед (с.ғ.с.) ілімінің ұлылығы келесідей ерекшеліктермен өлшенеді:

Имам Ғаззалидің (рахимаһулла) «Ихя Улумуддин» атты еңбегі оқуға және оқытуға тұратын құнды еңбектер қатарынан. Ол, ұлы имам бұл кітабында мәселелерді Фақиһ ғалымдары сияқты емес, діннің үшінші негізі болған «Ихсан» негізі арқылы қолға алады. Сол себепті кітабында сырт көріністен гөрі жан дүниемізге мән беретіні көп байқалады. Солардың бірі «Намаз» бабында Фақиһтар сияқты намазды ненің бұзып, ненің бұзбайтынының қасында намаздың «рухына» дақ түсіретін мәселелерді айтады. Осы аудармамызда да оразаның рухына дақ түсіретін мәселелер қамтылады.

Бұл жол, яғни, тасаввуф жолы – Хақ нұры көрініс тапқан, жарқыраған бір көкжиек. Ешқашан өзіне дақ түсіруді қабылдамайды. Бұл жолдың өзегі мен рухын көргендер одан ешқашан дінге кереғар істі таппайды.

Кейбір кітаптарда Әбу Ханифаның сахабалармен жолыққандығы және олардан хадис риуаят еткендігі жазылған. Кейбір қайнаркөз кітаптарда «Әбу Ханифа өзімен замандас ғалымдар яғни Суфиан Саури, Әузағи, Имам Мәлік секілді жолдастарынан табиғин болу құрметімен озып кетті», – делінеді.