Алла елшісінің (с.ғ.с) балаларға деген сүйіспеншілігі алабөтен еді. Он жыл қызметінде болған Әнәс (р.а.) былай дейді: «Бала-шағасына Пайғамбарымыздан артық мейірімді жанды көрмедім»[1]
Бірде Мәдинаға хижрет жасаған сахаба аналарымыздың бірі Ләйла (р.а.) Пайғамбарымыздың үйінде отырған кезінде сыртта ойнап жүрген ұлын шақырып:
– Балам, келе қойшы, саған бір нәрсе беремін, - дейді. Бұны естігенде Пайғамбарымыз (с.ғ.с) дереу одан:
– Ұлыңызға не бермексіз? - деп сұрайды.
– Құрма берейін деп едім, – дегенінде:
– Егер балаға «бір нәрсе берем» деп шақырып, еш нәрсе бермесеңіз, амал дәптеріңізге «өтірік айтты» деп жазылар еді, - деп ескерткен[2]
[1] Әбу Дәуіт, Әдаб, 80.
[2] Бәззар, 5/а.
дереккөз: muftyat.kz
Бөлісу:
