1. Ниет дұрыстығы
– Ілімді Алла разылығы үшін, амал жасау үшін оқыған.
– Әбу Дәрда (р.а.): «Ең абзал амал – білім іздеу» деген.
2. Құранды бірінші үйрену
– Олар Құранды аз-аздан жаттап, амалға айналдырған.
– Абдулла ибн Омар (р.а.): «Біз он аят үйренсек, амал етпейінше келесі он аятқа өтпейтінбіз» деген.
3. Ұстаздан үйрену – Сахабалар өздігінен оқып қоймай, Пайғамбардан ﷺ немесе басқа ғалым сахабалардан сұрап үйренген.
4. Оқығанды жеткізу
– Білгенін жасырмай, өзгеге жеткізуді парыз санаған.
– Хадис: «Менен бір аят болса да жеткізіңдер».
5. Құрметпен қарау
– Құран мен хадисті қолымен ұстаса да, жүрегімен ерекше қадірлеген.
– Жазған кезде аса ұқыпты болған.
6. Аз сөйлеп, көп тыңдау
– Ілім жиынында шуламай, ұстазды толық тыңдаған.
– Әбу Мәлик (р.а.) секілді сахабалар тыңдаушы болуды артық көрген.
7. Жаттап алу
– Сол заманда кітап аз болғандықтан, көбінесе жадыға сақтап отырған.
8. Ілімді амалға айналдыру
– Оқыған білімді бірден өмірде қолданған.
– Ілімсіз амал соқыр, амалсыз ілім пайдасыз деп білген.
9. Уақытты бағалау
– Бос уақыттарын тек ілім мен зікірге арнаған.
– «Ілім – қазына, оны сақтау – амал» деп санаған.
10. Тәуәззу (кішіліктік)
– Ілімі артқан сайын, кішіпейіл бола түскен.
– «Кім білім іздесе, ол Аллаға апаратын жолда» деп сенген.
материал «Сахабалардың сәулелі ғұмыры» кітабынан алынды,
ummet.kz