Нұғман ибн Башир (р.а.) риуаят етті:
«Пайғамбарымыз (с.ғ.с) айтты: «Халал мен харам анық нәрсе, бірақ екеуінің арасында күмәндітістер бар. Адамдардың көпшілігі оны (халал немесе харам ) екендігін білетбермейді. Сол себепті кімде-кім өзін күмәнді нәрселерден тиса, дінді кемшіліктерден, ал өзінің абыройын сақтайды. Ал кімде-кім күмәнді істерден тиылмаса, ол біреудің егінінің (немесе тиым салынған жерлерде) шетінде қой бағып жүрген қойшыға ұқсайды. Ол қойларын егінге түсіріп жіберу қаупі бар. Шындығында, әр патшаның өз шекарасы бар (тиым салынған жерлері) бар. Алла Тағаланың жердегі шекарасы – харам қылған нәрселері. Адамның денесінде бір парша ет бар. Егерде ол сау болса, адамның барлық ағзалары сау болады. Егерде ол бұзылса, онда адамның барлық ағзалары бұзылады. Шындығында, ол – жүрек»,- деді.
материал «Сахих әл-Бұхари» кітабынан алынды,
ummet.kz
